Marianne Farkas, een van de grondleggers van de IRB

De ontwikkelaars van de IRB streven ernaar om het zelfgekozen maatschappelijk functioneren te bevorderen van mensen die beperkingen ervaren in hun sociale (rol)functioneren als daar professionele steun bij nodig is. Ongeacht welke functioneringsbeperkingen er zijn: ‘people are people, we all want the same thing’ (Farkas, 2026).
Bij de ontwikkeling van de IRB baseerden ze zich op revalidatieprincipes, die afkomstig zijn van de fysieke en psychiatrische revalidatie (Anthony et al., 2002).

De ontwikkelaars benadrukken dat de focus niet ligt op de beperking zelf, maar op menselijke ambities. De eigen visie van mensen op het leven dat zij wensen, vertaald naar een specifiek, persoonlijk en zelfgekozen doel. Is er wel een wens op verandering maar is nog niet duidelijk hoe en wat, dan is dat het vertrekpunt van de IRB. Heeft iemand een doel gesteld, dan vormt dit het uitgangspunt voor alle verder IRB-acties, voor het identificeren en ontwikkelen van de vaardigheden en hulpbronnen die het individu nodig heeft om het gewenste doel te bereiken. Deze vaardigheden en hulpbronnen moeten persoonlijk passend en noodzakelijk zijn, vergelijkbaar met het gebruik van prothesen in de revalidatie.

Meer weten over Marianne Farkas en haar werk: https://www.bu.edu/psych-rehab/profile/marianne-farkas/

Hieronder het filmpje van haar en Jos: Marianne Farkas en & Jos Dröes: